بپایان میرساندیم این خمار و سرگرانی را

چرا بایست در هر پرتگه مرکب دوانیدن

چه فرجامی است غیر از اوفتادن بدعنانی را

شراب گمرهی را میشکستیم ار خم و ساغر

نشان پای روباه است اندر قلعه امکان

بپر چون طائر دولت، رها کن ماکیانی را

تو گه سرگشته جهلی و گه گم گشته غفلت