تو گه سرگشته جهلی و گه گم گشته غفلت

بپایان میرساندیم این خمار و سرگرانی را

نشان پای روباه است اندر قلعه امکان

بپر چون طائر دولت، رها کن ماکیانی را

سر و سامان که خواهد داد این بی خانمانی را

ز تیغ حرص، جان هر لحظه ای صد بار میمیرد

تو علت گشته ای این مرگهای ناگهانی را