تو علت گشته ای این مرگهای ناگهانی را

تو گه سرگشته جهلی و گه گم گشته غفلت

سر و سامان که خواهد داد این بی خانمانی را

ز تیغ حرص، جان هر لحظه ای صد بار میمیرد

رحیل کاروان وقت می بینند بیداران

برای خفتگان میزن درای کاروانی را

در آن دیوان که حق حاکم شد و دست و زبان شاهد