ترا چه مزد بپاداش این گرانباریست

بدار دست ز کشتی که حاصلش تلخیست

بپوش روی ز آئینه ای که زنگاریست

بخیره بار گران زمانه چند کشی

فرشته زان سبب از کید دیو بیخبر است

که اقتضای دل پاک، پاک انگاریست

بلند شاخه این بوستان روح افزای