پود پوسید و بهم ریخته شد تاری چند

چه نصیبت رسد از کشت دوروئی و ریا

چه بود بهره ات از کیسه طراری چند

جامه عقل ز بس در گرو حرص بماند

پایه بشکست و بدیدیم و نکردیم هراس

بام بنشست و نگفتیم بمعماری چند

آز تن گر که نمیبود، بزندان هوی