ز دو صد سرو، یکی شاخک بار آور

از نکو خصلتی و بد گهری زینسان

نخل پر میوه وناچیز بود عرعر

تو هم ای شاخ، بری آر که خوشتر شد

چه شدی بسته این محبس بی روزن

چه شدی ساکن این کنگره بی در

سر خود گیر و از این دام گریزان شو