چه شدی بسته این محبس بی روزن

نخل پر میوه وناچیز بود عرعر

تو هم ای شاخ، بری آر که خوشتر شد

ز دو صد سرو، یکی شاخک بار آور

چه شدی ساکن این کنگره بی در

سر خود گیر و از این دام گریزان شو

دل خود جوی و ازین مرحله بیرون بر