که چو طفلت بفریبند به انگشتر

نسزد تشنه همی عمر بسر بردن

بامیدی که نمک زار شود کوثر

طلب ملک سلیمان مکن از دیوان

زنگ خودبینی از آئینه دل بزدا

گر آلودگی از چهره جان بستر

ایکه پوئی ره امید شب تیره