ایکه پوئی ره امید شب تیره

که چو طفلت بفریبند به انگشتر

زنگ خودبینی از آئینه دل بزدا

گر آلودگی از چهره جان بستر

باش چون رهروی، آگاه ز جوی و جر

چو رود غیبت و هنگام حضور آید

تو چه داری که توان برد بدان محضر