باش چون رهروی، آگاه ز جوی و جر

زنگ خودبینی از آئینه دل بزدا

گر آلودگی از چهره جان بستر

ایکه پوئی ره امید شب تیره

چو رود غیبت و هنگام حضور آید

تو چه داری که توان برد بدان محضر

سود و سرمایه بیک بار تبه کردی