مکن اینگونه تبه، جان گرامی را

خضر شد زنده جاوید، نه اسکندر

ز ادب پرس، مپرس از نسب و ثروت

ز هنر گوی، مگوی از پدر و مادر

که بتن هیچ نداری تو ز جان خوشتر

پنجه باز قضا باز و تو در بازی

وقت چون برق گریزان و تو در بستر