دامنت را نتواند که بیالاید

آخر ای مرغ سعادت، ز قفس برپر

به چراغ دل اگر روشنی افزائی

جلوه فکر تو از خور شود افزونتر

هیچ آلوده، گرت پاک بود گوهر

کله از رتبت سر مرتبه ای دارد

چو سر افتاد، چه سود از کله و افسر