آنکه اندر ظلمات فرو ماند

کیست آنکو نگرفتند گریبانش

راه دور است بسی ملک حقیقت را

کوش کاز پای نیفتی به بیابانش

چه نصیبی بود از چشمه حیوانش

دامن عمر تو ایام همی سوزد

مزن از آتش دل، دست بدامانش