مزن از آتش دل، دست بدامانش

آنکه اندر ظلمات فرو ماند

چه نصیبی بود از چشمه حیوانش

دامن عمر تو ایام همی سوزد

ره مخوفست، بپرهیز ازین خفتن

ابر تیره است، بیندیش ز بارانش

شیر خواری که سپردند بدین دایه