ره مخوفست، بپرهیز ازین خفتن

چه نصیبی بود از چشمه حیوانش

دامن عمر تو ایام همی سوزد

مزن از آتش دل، دست بدامانش

ابر تیره است، بیندیش ز بارانش

شیر خواری که سپردند بدین دایه

شیر یک قطره نخوردست ز پستانش