چو بگرفتش از آب روشن شتاب

چو سه روز و سه شب برو بر گذشت

ببش گرفت آرزو هم بنان

سر از خواب بر کوهه زین زنان

به پیش آمدش چشمه چون گلاب

فرود آمد و رخش را آب داد

هم از ماندگی چشم را خواب داد