به پیش آمدش چشمه چون گلاب

ببش گرفت آرزو هم بنان

سر از خواب بر کوهه زین زنان

چو بگرفتش از آب روشن شتاب

فرود آمد و رخش را آب داد

هم از ماندگی چشم را خواب داد

کمندش ببازوی و ببر بیان