سپرو جوشن عقل از چه تبه کردی

همچنان پاک ببایدش که بسپاری

وقت بس تنگ بود، ای سره بازرگان

کاله خود بخر اکنون که ببازاری

تو بمیدان جهان از پی پیکاری

بود بازوت توانا و نکوشیدی

کاهلی بیخ تو بر کند، نه ناچاری