تو درین خاک سیه زر دل افروزی

نتوانند زدن لاف سلیمانی

تا بکی کودنی و مستی و خودرائی

تا بکی کودکی و بازی و نادانی

تو درین دشت و چمن لاله نعمانی

پیش دیوان مبر اندوه دل و مگری

که بخندند چو بینند که گریانی