که بخندند چو بینند که گریانی

تو درین خاک سیه زر دل افروزی

تو درین دشت و چمن لاله نعمانی

پیش دیوان مبر اندوه دل و مگری

عقل آموخت بهر کارگری کاری

او چو استاد شد و ما چو دبستانی

خود نمیدانی و از خلق نمیپرسی