عقل آموخت بهر کارگری کاری

تو درین دشت و چمن لاله نعمانی

پیش دیوان مبر اندوه دل و مگری

که بخندند چو بینند که گریانی

او چو استاد شد و ما چو دبستانی

خود نمیدانی و از خلق نمیپرسی

فارغ از مشکل و بیگانه ز آسانی