گر بترسی، نتوانی که بترسانی

بگذر از بحر و ز فرعون هوی مندیش

دهر دریا و تو چون موسی عمرانی

اژدهای طمع و گرگ طبیعت را

بفکن این لاشه خونین، تو نه ناهاری

برکن این جامه چرکین، تو نه عریانی

گر توانی، به دلی توش و توانی ده