گر توانی، به دلی توش و توانی ده

گر بترسی، نتوانی که بترسانی

بفکن این لاشه خونین، تو نه ناهاری

برکن این جامه چرکین، تو نه عریانی

که مبادا رسد آنروز که نتوانی

خون دل چند خوری در دل سنگ، ای لعل

مشتریهاست برای گهر کانی