که مبادا رسد آنروز که نتوانی

بفکن این لاشه خونین، تو نه ناهاری

برکن این جامه چرکین، تو نه عریانی

گر توانی، به دلی توش و توانی ده

خون دل چند خوری در دل سنگ، ای لعل

مشتریهاست برای گهر کانی

گر چه یونان وطن بس حکما بودست