تو درین قصر، چو آراسته ایوانی

تو چراغی، ز چه رو همنفس بادی

تو امیدی، ز چه همخانه حرمانی

تو درین بزم، چو افروخته قندیلی

تو ز خود رفته و وادی شده پر آفت

تو بخواب اندر و کشتی شده طوفانی

تو رسیدن نتوانی بسبکباران