تو بخواب اندر و کشتی شده طوفانی

تو درین بزم، چو افروخته قندیلی

تو درین قصر، چو آراسته ایوانی

تو ز خود رفته و وادی شده پر آفت

تو رسیدن نتوانی بسبکباران

که برفتار نه ماننده ایشانی

فکر فردا نتوانی که کنی دیگر