چرا مستی کنی و هوشیارانرا بخندانی

ز آلایش نداری باک تا عقلست معیارت

سبکساری نبینی تا درین فرخنده میزانی

چرا با هزل و مستی بگذرانی زندگانی را

بغیر از درگه اخلاص، بر هر درگهی خاکی

بغیر از کوچه توفیق، در هر کو بجولانی

بصحرای وجود اندر، بود صد چشمه حیوان