بگلزار، گل یک نفس بود مهمان

تو نیز از سیه روزگاری برآنی

در این باغ دلکش که گیتیش نامست

قضا و قدر میکند باغبانی

فلک زود رنجید از میزبانی

بیا تا خرامیم سوی گلستان

بنظاره دولت بوستانی