ننواخت هیچگاه مرا، گرچه بیدریغ

رخساره ای نماند، ز گرما گداختم

ناسازگاری از فلک آمد، وگرنه من

با خاک خوی کردم و با خار ساختم

هر زیر و بم که گفت قضا، من نواختم

تا خیمه وجود من افراشت بخت گفت

کاز بهر واژگون شدنش برفراختم