نه یکسانند نومیدی و امید

شما را هم کند چون ما پریشان

مرا با روشنائی نیست کاری

که ماندم در سیاهی روزگاری

جهان بگریست بر من، بر تو خندید

در آن مدت که من امید بودم

بکردار تو خود را می ستودم