جهان بگریست بر من، بر تو خندید

مرا با روشنائی نیست کاری

که ماندم در سیاهی روزگاری

نه یکسانند نومیدی و امید

در آن مدت که من امید بودم

بکردار تو خود را می ستودم

مرا هم بود شادیها، هوسها