شبانگه در دلی تنگ آرمیدم

گل دوشینه یکشب ماند و پژمرد

سیاهیهای محنت جلوه ام برد

درشتی دیدم و گشتم چنین خرد

شدم اشکی و از چشمی چکیدم

ندیدم ناله ای بودم سحرگاه

شکنجی دیدم و گشتم یکی آه