گل دوشینه یکشب ماند و پژمرد

مرا دلسردی ایام بگداخت

همان ناسازگاری، کار من ساخت

چراغ شب ز باد صبحگه مرد

سیاهیهای محنت جلوه ام برد

درشتی دیدم و گشتم چنین خرد

شبانگه در دلی تنگ آرمیدم