خوش آن کسیکه چو گل، یک دو شب به گلشن عمر

هزار طاق پدید آرد از پی یک جفت

به جرم یک دو صباحی نشستن اندر باغ

هزار قرن در آغوش خاک باید خفت

نخفت و شبرو ایام هر چه گفت، شنفت