آب دادم بپدر چون نان خواست

تا مرا دید، در خانه ببست

همه دیدند که افتاده ز پای

لیک روزی نگرفتندش دست

دیشب از دیده من آتش جست

هم قبا داشت ثریا، هم کفش

دل من بود که ایام شکست