وین، ز بیرنگی رویش پرسید

این یکی، وصله زانوش نمود

وان، به پیراهن تنگش خندید

آن، ز ژولیدگی مویش گفت

گر چه آهسته سخن میگفتند

همه را گوش فرا داد و شنید

گفت خندید به افتاده، سپهر