گفت خندید به افتاده، سپهر

وین، ز بیرنگی رویش پرسید

گر چه آهسته سخن میگفتند

همه را گوش فرا داد و شنید

زان شما نیز بمن میخندید

ز که رنجد دل فرسوده من

باید از گردش گیتی رنجید