ز که رنجد دل فرسوده من

همه را گوش فرا داد و شنید

گفت خندید به افتاده، سپهر

زان شما نیز بمن میخندید

باید از گردش گیتی رنجید

چه شکایت کنم از طعنه خلق

بمن از دهر رسید، آنچه رسید