چون پر کاه، وجودم لرزید

بهره از کودکی آن طفل چه برد

که نه خندید و نه جست و نه دوید

تا پدید آمدم، از صرصر فقر

هر چه بر دوک امل پیچیدم

رشته ای گشت و بپایم پیچید

چشمه بخت، که جز شیر نداشت