هر چه بر دوک امل پیچیدم

که نه خندید و نه جست و نه دوید

تا پدید آمدم، از صرصر فقر

چون پر کاه، وجودم لرزید

رشته ای گشت و بپایم پیچید

چشمه بخت، که جز شیر نداشت

ما چو رفتیم، از آن خون جوشید