بینوا هر نفسی صد ره مرد

رشته ای گشت و بپایم پیچید

چشمه بخت، که جز شیر نداشت

ما چو رفتیم، از آن خون جوشید

لیک باز از غم هستی نرهید

چشم چشم است، نخوانده است این رمز

که همه چیز نمیباید دید