دامها بینم براه تو نهان

غرق گردی در یم احسان ما

نه تپیدن هست و نه تاب و تبی

نه غم صبحی، نه پروای شبی

رفتنت باشد همان، مردن همان

تابه ها و شعله ها در انتظار

که تو یکروزی بسوزی در شرار