رفتنت باشد همان، مردن همان

نه تپیدن هست و نه تاب و تبی

نه غم صبحی، نه پروای شبی

دامها بینم براه تو نهان

تابه ها و شعله ها در انتظار

که تو یکروزی بسوزی در شرار

گر نمی خواهی در آتش سوختن