هر زمان گرد و غبارش می سترد

همچو جان نیکو نگه میداشتش

بهتر از لوزینه می پنداشتش

هم ضیاع و هم عقارش می شمرد

از نظر باز حسودش می نهفت

سر خیش میدید و چون گل میشکفت

گر بدامانش سرشکی میچکید