دوختند این ریسمان ها را به هم

داشتی در دست خود سر رشته ای

عارفان، از جهل رخ برتافتند

تار و پودی چند در هم بافتند

از دراز و کوته و بسیار و کم

رنگرز شو، تا که در خم هست رنگ

برق شد فرصت، نمی داند درنگ