بروزی دگران چون طمع توانم کرد

شگفت نیست گرم در بروی نگشادند

کسی بخانه مردم بمیهمانی رفت

که روز سور، کسی از پیش فرستادند

مرا ز خوان قضا، قسمت استخوان دادند

تو خلق دهر ندانسته ای چه بی باکند

تو عهدها نشنیدی چه سست بنیادند