مرا ز خوان قضا، قسمت استخوان دادند

کسی بخانه مردم بمیهمانی رفت

که روز سور، کسی از پیش فرستادند

بروزی دگران چون طمع توانم کرد

تو خلق دهر ندانسته ای چه بی باکند

تو عهدها نشنیدی چه سست بنیادند

کسی بلطف، بدرماندگان نظر نکند