آن را که بسوزند، چو من گریه کند زار

چون ریشه من کنده شد از باغ و بخشکید

در صفحه ایام، نه گل باد و نه گلزار

از سوختن خویش همی زارم و گریم

کو دولت و فیروزی و آسایش و آرام

کو دعوی دیروزی و آن پایه و مقدار

خندید برو شعله که از دست که نالی