بریدم، ولی تیره و زشت را

نماند زبونی و فرسودگی

دلت گر ز اندیشه خون کرده ام

بچهر، آب و رنگت فزون کرده ام

شکستم، ولی سنگ و انکشت را

چو بینند روی دل آرای تو

چو آگه شوند از تجلای تو