آهنی سنگین، دمش را کنده بود

تیغ ذلت، ناخنش کوتاه کرد

بود روز کار و یارائی نداشت

بود وقت رفتن و پائی نداشت

مرگ را میدید، اما زنده بود

میفشردی اشکم ناهار را

می گزیدی حلقه و مسمار را